6. Bútaaðferðir¶
Í þessum kafla fjöllum við um bútaaðferðen: finite element method
Smelltu fyrir ítarlegri þýðingu.
6.1. Hlutheildun, innfeldi og tvílínulegt form¶
6.1.1. Jaðargildisverkefni í R¶
Jaðargildisverkefnin í R sem við viljum leysa eru
Þá er afleiðuvirkinn af Sturm-Liouville gerð, og við gerum ráð fyrir að p sé samfellt diffranlegt á bili [a,b] og q sé samfellt á [a,b].
Við skilgreinum V sem mengi raungildra falla sem eru samfelld og samfellt diffranleg á köflum á bilinu [a,b], þ.e.a.s.
Athugum að
- φ′ er heildanlegt fall á bilinu [a,b] og undirstöðusetningin gildir í V, þ.e.a.s.
af því að enda þótt φ sé ekki diffranlegt t.d. í xℓ, þá er φ í PC1[a,b], þ.e.a.s. markgildi frá vinstri og hægri af afleiðunni φ′ eru til í xℓ,þ.e. φ′(xℓ+) og φ′(xℓ−) eru til og eru endanleg. Með öðrum orðum getum við alltaf skilgreint afleiðuna í xℓ með
- Ennfremur gildir hlutheildun, þ.e. ef φ,ψ∈V þá er
Munið að í 3.2.2 skilgreindum við
- Innfeldi
Fyrir tvö raungild heildanleg föll φ og ψ á bilinu [a,b], þá er innfeldi þeirra skilgreint með
Ljóst er að innfeldi er vel skilgreint fyrir föllin í V.
- Tvílínulegt form sem L gefur af sér
Látum L vera afleiðuvirkja af Sturm-Liouville gerð. Við skilgreinum tvílínulega formið sem L gefur af sér með
Nú ætlum við að nota þetta til þess að undirbúa nálgunarformúlur fyrir (1). Við tökum φ∈V og v∈C2([a,b]) og við reiknum eftirfarandi innfeldi út
Við sjáum að það er
- Ef við gerum ráð fyrir að φ uppfylli eftirfarandi jaðarskilyrði
þá verður innfeldið ⟨Lv,φ⟩
- Ef við gerum ráð fyrir að v=u sé lausn á afleiðujöfnunni (1), þá er Lu=f og innfeldið verður
6.1.2. Jaðargildisverkefnin í R2¶
Við viljum halda áfram á svipaðan hátt í R2. Nú er jaðargildisverkefnið í D⊂R2
og p∈C1(D), q of f eru samfelld á D. Athugum að p,q,f eru föll á D⊂R2, og γ,α,β eru föll á ∂D⊂R2.
Athugum
- Leibniz reglan í Rn
af því að
og hér V=p∇u.
- Gauss setning
- Hlutheildun í \mathbb{R}^2
Við sjáum að úr 1. og 2. fáum við
Munið að
- Innfeldi
Gerum ráð fyrir að \varphi og \psi séu tvö raungild heildanleg föll á \bar D= D \cap \partial D, þá er innfeldi þeirra
- Tvílínulegt form sem L gefur af sér
Látum L vera hlutafleiðuvirkja eins og í verkefninu (1), og gerum ráð fyrir að \varphi og \psi séu þ.a. fyrsta stigs hlutafleiður þeirra séu vel skilgreindar og takmarkaðar á D. Þá skilgreinum við tvílínulega formið með
Við skoðum nú innfeldi milli Lv og \phi, þar sem L er virkinn í (3). Við gerum ráð fyrir að v\in C^2(\overline D). Þá er
Við sjáum að
- Ef \varphi er núll á jaðrinum \partial D, þá er
- Ef v=u er lausn á jaðarverkefni (3), þá gildir
6.2. Aðferð Galerkins fyrir Dirichlet-verkefnið¶
6.2.1. Galerkin-aðferðir í einni vídd fyrir Dirichlet-verkefni¶
Við lítum á jaðargildisverkefnið (1) í sértilfellinu þegar \beta_1 =\beta_2=0, þ.e.a.s. við höfum Dirichlet-verkefni:
Aðalatriðið í Galerkin-aðferð er að smíða nálgunarfall v(x) fyrir lausn u á Dirichlet-verkefninu að ofan á eftirfarandi hátt
þar sem
- fallið \psi_0(x) er valið þ.a. það uppfyllir jaðarskilyrðin í (5), þ.e.a.s.
- föllin \varphi_1,\dots,\varphi_N eru valin þ.a. þau uppfylla óhliðruðu jaðarskilyrðin, þ.e.a.s.
- stuðlanir c_1, \dots, c_N eru óþekktir, og markmiðið er að reikna þá út.
Það er ljóst að nálgunarfallið v uppfyllir jaðarskilyrðin í (5) by construction, þ.e.a.s.
Hvernig getum við fundið nálgunargildi c_1, \dots, c_N? Við krefjumst að v uppfylli jöfnu (2), þá er
Við sjáum að þetta er jafngilt því að
Nú höfum við N\times N jöfnuhneppi fyrir N nálgunargildi, af því að
Almennt, ef afleiðuvirki er línulegur, þá er hneppið að ofan línulegt.
Þýðing og sambandið við jaðargildisverkefnin
Við sjáum að hugmyndin að baki aðferð Galerkins er frekar ólik m.v. mismunaaðferð. Í mismunaaðferðum fáum við algebrujöfnuhneppi úr afleiðujöfnum með því að nálga afleiður með mismunakvótum. Hér fáum við algebrujöfnuhneppi með því þess að krefjast þess að nálgunarfall uppfylli veika framsetningu afleiðujöfnunnar, sem er (2).
Munið að {{\langle v,\varphi_j\rangle}}_L=\langle L v, \varphi_j\rangle, þá segir jafnan (2) okkur að
Ef u er nákvæm lausn á jöfnunni (5), það þýðir að Lu=f, svo (L v-f) er mismunur milli nálgunarfallsins v og lausnarinnar u, og við krefjumst þess að mismunur þeirra sé þverstæður m.t.t. fallanna \varphi_j sem við notum til þess að smiða nálgunarfallið v.
Af hverju? Aðalatriðið er að mismunurinn er lágmarkaður ef hann er þverstæður m.t.t. plansins sem er spannað af \varphi_j, ~j=1, \dots, N, þ.e.
Athugið
Föllin \varphi_j~j=1, \dots, N þurfa að vera línulega óháð! Annars hefur fylkið í (6) ekki max stétt!
6.2.2. Galerkin-aðferðir í tveimur víddum fyrir Dirichlet-verkefni¶
Við lítum á jaðargildisverkefnið (3) í sértilfellinu þegar \beta_1 =\beta_2=0 á \partial D, þ.e
Við höldum áfram á svipaðan hátt, og við skilgreinum nálgunarfall v
þ.a.
- fall \psi_0(x,y) uppfyllir eftirfarandi jaðarskilyrði
- föllin \phi_j~j=1, \dots, N uppfylla eftirfarandi jaðarskilyrði
Það er ljóst að nálgunarfallið uppfyllir a.m.k. jaðarskilyrðin í (7). Eins og áður er markmiðið að reikna stuðlana c_j, og til þess að ákvarða þá notum við skilyrði (4),
sem gefur okkur N skilyrði fyrir c_j
Eins og áður getum við skrifað N \times N hneppi, þ.a. [A]\vec{c} =\vec{b}, þar sem
og
Formlega höfum við sömu hneppi eins og í \mathbb R. En nú erum við í \mathbb{R}^2, þ.e.a.s. innfeldið og tvílínulega formið innihalda tvöfalt heildi (yfir x, y), sjáið 6.1.2.
6.3. Bútaaðferð í einni vídd¶
Hér beinum við athygli okkar að jaðargildisverkefni í einni vídd þar sem við veljum þúfugrunnföllin til þess að nálga lausn.
Almennt er jaðargildisverkefnið gefið með (1). Við veljum skiptingu á bili [a,b], þ.e.
Munið líka að miðpunktar eru gefnir með
Munið að þúfugrunnföllin eru skilgreind þ.a. \varphi_j(x_i)=\delta_{ij}, sjáið 5.2.2. Sérstaklega, þýðir það að þúfugrunnföllin eru í V, og að \varphi_0(a)=1 og \varphi_N(b)=1.
6.3.1. Blönduð jaðarskilyrði í báðum endapunktum¶
Við gerum ráð fyrir að \beta_1\neq 0 og \beta_2\neq 0.
Við skilgreinum nálgunarfallið
Munið kafla 6.1.2, almennt höfum við
Við sjáum núna að \varphi(a), \varphi(b) eru ekki núll almennt, svo við þurfum að skoða jaðarliði líka. Fyrst notum við jaðarskilyrði í (1), þá fáum við
Nú stingum við í jöfnuna að nálgunarfallið er gefið með samantekt af þúfugrunnföllum og notum \varphi_j í staðinn fyrir \varphi. Þá er fyrir j=0, \dots, N
Það er gagnlegt að skrifa nálgunarformúlur á fylkjaformi, þ.e.a.s.
Stök fylkisins A eru gefin með
og stuðlar vigursins \mathbf b eru gefnir með
Við viljum skoða jöfnuhneppið nánar. Munið
T.d. fyrir j=0 þurfum við bara að reikna eftirfarandi stök
af því að \varphi_0 hefur stoð á bili [x_0,x_1], \varphi_j með j=1, \dots, N-1 er ekki núll bara yfir bilið [x_{j-1},x_{j+1}] og \varphi_N er ekki núll á bili [x_{N-1},x_{N}].
Lítum nú a stuðla hægri hliðarinnar, þá er
af því að \varphi_0(a)=1 og \varphi_0(b)=0.
Nú viljum við nálga heildið að ofan, við getum haldið áfram eins og áður, t.d.
Fyrir j=1, \dots, N-1 þurfum við að reikna stökin a_{jj-1},a_{jj},a_{jj+1} og líka \mathbf{b}_j. Við notum sömu nálgun fyrir heildið, þá er
Að lokum þurfum við að skoða j=N, nú höfum við að \varphi_N(b)=1, þá fáum við
6.3.2. Fallsjaðarskilyrði¶
Lítum á jaðargildisverkefnið (1).
Við gerum ráð fyrir að \beta_1=0, þ.e.a.s. að við höfum Dirchlet jaðarskilyrði í vinstri endapunktinum, þ.e. u(a)=\gamma_1/\alpha_1.
Þá setjum við c_0=\gamma_1/\alpha_1, svo að nálgunarfallið v tekur gildi \gamma_1/\alpha_1 í punktinum a. Það þýðir að fyrir j=0 setjum við
og jöfnuhneppið er eins og áður.
Ef við höfum Dirchlet jaðarskilyrði í hægri endapunktinum, þ.e.a.s. að \beta_2=0, þá veljum við c_N=\gamma_2/\alpha_2, svo að nálgunarfallið uppfyllir rétt jaðarskilyrði í b. Þess vegna setjum við
6.4. Aðferð Galerkins með almennum jaðarskilyrðum¶
Við lítum á jaðargildisverkefnið (1) og (3). Hér viljum við ekki tilgreina grunn fyrir nálgunarfall, en ætlum frekar að ákvarða skilyrði og nálgunarformúlur almennt.
Við skilgreinum veika framsetningu á jaðargildisverkefnunum með formúlu
þar sem
- (\psi,\varphi)\mapsto {{\langle \psi,\varphi\rangle}}_{L,B} er tvílínulegt form sem er bæði háð virkjanum L og jaðarskilyrðunum B,
- \varphi\mapsto T_B(\varphi) er línulegt form sem er háð jaðarskilyrðunum B,
- V_B er mengi af föllum, sem skilgreint er út frá jaðarskilyrðunum.
Við veljum \psi_0 þ.a. fallið uppfylli viðeigandi jaðarskilyrði, og eftir það veljum við \varphi_1,\dots,\varphi_N\in V_B og krefjumst þess að nálgunarfallið v=\psi_0+c_1\varphi_1+\cdots+\varphi_N uppfylli línulega jöfnuhneppið (9).
Þá er almennt
Á fylkjaformi höfum við
sem gefur okkur jöfnuhneppið á fylkjaformi:
Þá höfum við N algebrujöfnur fyrir N nálgunargildi c_j, ~j=1, \dots, N, og við getum reiknað þau út.
6.4.1. Í einni vídd¶
Við skoðum nú (9) í ólíkum tilfellum. Munið samkvæmt kafla 6.1.2, höfum við almennt
- Dirichlet-jaðarskilyrði
Þá er verkefnið eins og (5) sem við fjölluðum um í 6.2.1. Þá veljum við \psi_0 þ.a. \psi_0(a)=\gamma_1/\alpha_1 og \psi_0(b)=\gamma_2/\alpha_2.
Hér skilgreinum við mengi falla
og þá er
sem segir okkur að
- Dirichlet jaðarskilyrði í vinstri endapunkti
Lítum á
Nú tökum við
og notum jaðarskilyrði í hægri endapunkti til þess að einfalda tvílínulega formið (10), þ.e.a.s.
Ef við berum jöfnuna að ofan saman við jöfnu (9), sjáum við að
- Dirichlet jaðarskilyrði í hægri endapunkti
Lítum á
og höldum áfram eins og áður. Við skilgreinum
og með því að nota jaðarskilyrði verður formið (10)
Á svipaðan hátt berum við jöfnuna að ofan saman við (9), og sjáum að hér gildir
- Blönduð jaðarskilyrði í báðum endapunktum
Jaðargildisverkefnið er
Ef \beta_1\neq 0 og \beta_2\neq 0, tökum við \psi_0 sem núllfallið, þá er nálgunarfallið gefið með
Við getum notað jaðarskilyrðin til þess að einfalda tvílínulega formið (10), þ.e.a.s.
Ef við berum jöfnuna að ofan saman við jöfnu (9), skiljum við nú hvað T_B er og restin, þ.e.a.s mengi fallanna er
línulega formið T_B er gefið með
og tvílínulega formið {{\langle \varphi,\psi\rangle}}_{L,B} er gefið með
6.4.2. Í tveimur víddum¶
Við viljum skoða veiku framsetninguna (9) fyrir jaðargildisverkefni í \mathbb{R}^2. Fyrst er gagnlegt að skrifa jaðargildisverkefnið sem
þar sem
og \partial D=\partial_1D\cup \partial_2 D (munið 5.3). Við gerum alltaf ráð’fyrir að p\in C^1 og q, f séu samfelld á \bar D\subset\mathbb{R}^2.
Við höldum áfram eins og áður, þ.e.a.s.
- Fyrst veljum við fallið \psi_0 þ.a. \psi_0(x,y) = \gamma(x,y) fyrir öll (x,y)\in\partial D_1.
- Eftir það, veljum við föllin \varphi þ.a. \varphi(x,y)=0 fyrir (x,y)\in\partial D_1. Það þýðir að við veljum
- Að lokum skilgreinum við nálgunarfallið með v=\psi_0+c_1\varphi_1+\cdots+c_N\varphi_N og við krefjumst þess að v uppfylli veiku framsetninguna (9).
Við sjáum nú hvað framsetningin (9) gefur okkur í \mathbb{R}^2. Munið að í kafla 6.1.2 reiknuðum við að
en nú tökum við \varphi \in V_B og jaðarinn er \partial D=\partial_1D\cup \partial_2 D, þá getum við skrifað
þar sem í síðasta skrefi höfum við notað jaðarskilyrði í \partial D_2. Nú erum við búin að skrifa niður veiku framsetninguna (9) fyrir nálgunarfallið v í \mathbb{R}^2, þá er
Við berum formúluna (11) saman við almennu stæðuna (9), og við sjáum að hér höfum við
og
6.4.3. Sýnidæmi¶
Lítum á eftirfarandi jaðargildisverkefni
þar sem D er
Hér höfum við að
Við viljum nota aðferð Galerkins til þess að ákvarða nálgunarlausn af gerðinni
Við byrjum á að skoða Dirichlet skilyrði í \partial D_1, og við veljum fallið \psi_0 þ.a. \psi_0(x,0)=1-x, fyrir x\in [0,1]. Þá getum við valið
Nú veljum við \varphi þ.a. \varphi(x,0)=0, fyrir x\in [0,1], þ.e.a.s.
Við þurfum að velja \varphi, en með þetta val á fallinu \psi_0, er það jafngilt að setja a=1 og b=-1. Það vantar bara að velja föll \varphi_1, \varphi_2, sem þurfa að vera núll á jaðrinum \partial D_1. Við sjáum að einliður y og x y eru núll á jaðrinum \partial D_1, þá getum við tekið
Við beitum (11), en fyrst skoðum við jaðarliði í (11). Athugum að p(x,y)=1, \alpha(0,y)=0 fyrir y\in ]0,1], og \gamma(x,1-x)=0 fyrir x\in ]0,1[, þá er
Athugum að
Fyrir \varphi_1 verður veika framsetningin (11)
sem gefur okkur
Við höldum áfram á svipaðan hátt fyrir j=2, þá er
sem gefur okkur
Að lokum fáum við
þá er nálgunarfallið gefið með
6.5. Bútaaðferð í tveimur víddum¶
Við ætlum að líta á jaðargildisverkefni (3), og hér við viljum nota aðferð Galerkins þar sem svæðinu \bar D er skipt í sammengi lokaðra þríhyrninga og nálgunarfallið er línuleg samantekt af þúfugrunnföllum.
6.5.1. Net með þríhyrningum¶
Við skiptum svæðinu \bar D í þríhyrninga, eins og í myndunum að neðan.

Hálfri skífu skipt í þríhyrninga.

Rétthyrningi skipt í þríhyrninga. Hér er N=4 og M=2.
Við skoðum dæmi með rétthyrningnum D
Þar höfum við skiptingu á x-ás
þar sem h=(b-a)/N, og skiptingu á y-ás
þar sem k=(d-c)/M. Hornpunktar (x_j, y_p) þríhyrninganna eru allir í \bar D. Við veljum að raða punktunum eins og í myndinni, þ.e.a.s. við notum vörpun
svo er \alpha=1, \dots, (M+1)(N+1).
Sérhverjum þríhyrningi er lýst sem mengi
þar sem (x_A,y_A), (x_B,y_B) og (x_C,y_C) eru hornpunktar þríhyrningsins. Á myndinni sjáum við t.d. þríhyrninginn með hornpunkta 1, 2, 6, við táknum hann með T_{1,2,6}.
Athugið
Röð punktanna skiptir máli hér! Við röðum punktunum rangsælis eftir jaðri þríhyrningsins.
Athugum líka að
Það er gagnlegt að skoða einingarþríhyrning með hornpunkta (0,0), (1,0) og (0,1). Við táknum hann með E og þá er
Þá getum við notað vörpun t_{A,B,C} til þess að varpa einingarþríhyrningnum í þríhyrninginn T_{A,B,C}, þá er
Við getum umritað vörpunina á fylkjaform á eftirfarandi hátt
Athugum að vörpunin er gagntæk, og andhverfan t^{-1}_{A,B,C} er gefin með
þar sem d er ákveða fylksins í (13).
Seinna munum við nota flatarmál þríhyrningsins T_{A,B,C} og massamiðju M_{A,B,C}, og þau eru gefin með
6.5.2. Þúfugrunnföll¶
Við ætlum að nota þúfugrunnföll til þess að nálga lausn á (3). Við skilgreinum þúfugrunnföll á \bar D á eftirfarandi hátt:
Við sjáum í dæmi að neðan graf fallsins \varphi_3 fyrir einingarþríhyrninginn E_{1,2,3}. Það er ljóst að graf fallsins \varphi_A er plan í \mathbb{R}^3 sem tengir punktana

Dæmi um graf fallsins \varphi_3 skilgreint yfir einingarþríhyrninginn E_{1,2,3}.
Við skilgreinum fall \varphi_E eins og grunnfallið á einingarþríhyrningnum E sem tekur gildið 1 í punktinum (0,0). Þá er
og við fáum \varphi_E(0,0)=1 og \varphi_E(1,0)=\varphi_E(0,1)=0.
Hvernig getum við smíðað fallið \varphi_A alment? Við notum vörpunina t_{A,B,C}, þ.e.a.s. við vörpum þríhyrningnum T_{A,B,C} í einingarþríhyrninginn E og við lesum úr því \varphi_E, þ.e.
Ef við viljum t.d. skrifa niður \varphi_A, þá er
og það er ljóst að \varphi_A(x_B,y_B)=\varphi_A(x_C,y_C)=0 og \varphi_A(x_A,y_A)=1.
Athugum að fallið \varphi_B á T_{A,B,C}, sem er skilgreint eins og \varphi_B(x_A,y_A)=\varphi_B(x_C,y_C)=0 og \varphi_B(x_B,y_B)=1, er gefið með
Það er hjálplegt að skoða einginleika fallanna \varphi_A, af því að við ætlum að nota þá til þess að reikna út veiku framsetningu jaðargildisverkefnisins.
Eiginleikar þúfugrunnfallanna
Fyrst ætlum við að skoða eiginleika þúfugrunnfallanna sem við munum nota seinna. Við lítum á \varphi_A og \varphi_B sem eru skilgreind á (14) og (15).
- Stigull fallsins \varphi_A er gefinn með
- Þá er eftirfarandi heildi gefið með
- Fyrir eftirfarandi heildi, fáum við
- Athugum að
Ritháttur í kennslubókinni
Við getum notað sama rithátt og í kennslubókinni, þá skilgreinum við eftirfarandi hliðarvigra
Við sjáum að hliðarvigrarnir liggja á mótlægum hliðum T_{A,B,C} við hornpunkta númer A, B og C miðað við rangsælis umferðarstefnu eftir jaðrinum.
Við snúum hliðarvigrunum um \pi/2 réttsælis og þá fáum við
Vigrarnir {\mathbf l}_A^R, {\mathbf l}_B^R, {\mathbf l}_C^R eru hornréttir á hliðarnar á móti hornum númer A, B og C og snúa í stefnu ytri þvervigurs. Sjáið mynd fyrir einingarþríhyrninginn E.

Hliðarvigrarnir {\mathbf l}_A, {\mathbf l}_B, {\mathbf l}_C (rautt, blátt og grænt) til vinstri og vigrarnir {\mathbf l}_A^R, {\mathbf l}_B^R, {\mathbf l}_C^R til hægri (rautt, blátt og grænt).
Þá getum við notað hliðarvigrana til þess að skrifa niður eiginleika þúfugrunnfallanna, þ.e.
- Stigull fallsins \varphi_A er gefinn með
og líka fyrir föllin \varphi_B, \varphi_C,
- Innfeldi stiglanna er gefið með
6.5.3. Go ahead!¶

Rétthyrningi skipt í þríhyrninga. Hér er N=4 og M=2.
Munið að við viljum finna lausn á eftirfarandi jaðargildisverkefni
þar sem
og \partial D=\partial_1D\cup \partial_2 D (munið 5.3). Við gerum alltaf ráð fyrir að p\in C^1 og q, f séu samfelld á \bar D\subset\mathbb{R}^2.
Við táknum með
- S sammengi þríhyrninganna á svæðinu \bar D,
- Q mengi talna sem svara til punktanna á \partial D_1 sem uppfylla Dirichlet jaðarskilyrði,
- R mengi talna sem svara til punktanna á \partial D_2 \cup D,
- P fjölda allra punkta, athugum að P=(N+1)(M+1),
- \partial S_1 sammengi línustrika sem tengja hornpunkta á \partial D_1 (athugum að ef t.d. \bar D er rétthyrningur, þá er \partial S_1=\partial D_1)
- \partial S_2 sammengi línustrika sem nálga \partial D_2.
Við skilgreinum nálgunarfallið sem
Við veljum fallið \psi_0 þ.a. það hefur gildi {\gamma\over \alpha} á jaðrinum \partial D_1, þá er
þar sem við höfum táknað \gamma(x_i, y_j) með \gamma_\alpha og munið að \alpha=\sigma(i,j)=i+(N+1)(j-1) og (x_i,y_j)\in \partial D_1. Athugum að {\gamma_\alpha\over \alpha_\alpha} er bara rauntala.
Þá gildir fyrir \varphi_\beta með \beta\in R
Veika framsetningin er þá
Nú erum við búin og getum reiknað út veiku framsetninguna fyrir nálgunarfallið og \varphi_\beta með \beta\in R.
Á vinstri hliðinni höfum við
Á hægri hliðinni höfum við
Á fylkjaformi A{\mathbf c}={\mathbf b} er
Nú þurfum við að reikna út heildin að ofan. Við nálgum þau með því að nota reglu „miðpunktanna“, það þýðir að fyrir sérhvert samfellt fall \psi nálgum við heildi yfir þríyrning T_{A,B,C} á eftirfarandi hátt
þar sem M_{A,B,C} er massmiðja þríhyrningsins T_{A,B,C}.
Við skoðum ýmsa liði.
- Í b_\beta höfum við
af því að \varphi_\beta(M_{(\beta)})=\tfrac 13. Athugum að summan hér þýðir að við þurfum að summa bara yfir þríhyrninga sem hafa punkt \beta fyrir hornpunkt (munið skilgreinguna á þúfugrunnföllum).
- Í b_\beta og í a_{\beta \alpha} höfum við
þar sem summan er yfir þríhyrninga sem hafa punkt \beta fyrir hornpunkt. Munið að innfeldi \nabla \varphi_\alpha \cdot \nabla \varphi_\beta er ekki núll aðeins ef \alpha og \beta eru tveir hornpunktar T_{\beta}.
- Í b_\beta og í a_{\beta \alpha} höfum við
af því að \varphi_\beta(M_{(\beta)})=\tfrac 13. Aftur, við summun yfir þríhyrninga sem hafa punkt \beta fyrir hornpunkt.
Athugið
Í kennslubókinni er heildið að ofan nálgað á eftirfarandi hátt
þar sem \psi er samfellt fall, \psi_{A,B}, \psi_{B,C} og \psi_{C,A} tákna gildi fallsins \psi í miðpunktum hliðanna AB, BC og CA.
Af 2. og 3. leiðir að
Athugið
Í kennslubókinni er heildið að ofan nálgað á eftirfarandi hátt
- Í síðasta skrefi þurfum við að nálga jaðarheildin yfir \partial S_2 í veiku framsetningunni. Við notum reglu Simpsons, sem segir að
Við táknum opna línustrikið sem liggur í \partial S_2 milli punkta A og B með S_{A,B}, lengd þess með |S_{A,B}|, og miðpunkt þess með m_{A,B}.
Athugum að
Þá fáum við
Að lokum fáum við fyrir jaðarheildin
Til þess að reikna út jaðarheildi yfir \partial S_2 þurfum við að summa yfir öll línustrikin sem liggja í \partial S_2.
6.5.4. Sýnidæmi¶

Rétthyrningi skipt í þríhyrninga. Hér er N=4 og M=2.
Við lítum á Dirichlet jaðarskilyrði, þ.e.
þar sem svæði D er D=\{(x,y)\in \mathbb{R}^2~~: x\in]a, b[, ~~ y\in ]c, d[\}. Við notum net eins og á myndinni að ofan, eins og við gerðum í 6.5.1.
Hornpunktar 1,2,3,4,5,6,10,11,12,13,14 og 15 eru í \partial D_1. Innri punktar eru 7,8 og 9.
Skoðum \beta=8. Það eru 6 þríhyrningar sem hafa \beta=8 fyrir hornpunkt. Það þýðir að þegar við reiknum a_{\beta=8,\alpha}, eru einu stök fylkisins sem eru ekki núll þau sem hafa \alpha=7,3,4,9,13,12.
Þegar við skiptum bilinu í jafna hluta, eins og við gerðum í 6.5.1, þá er
og
þar sem M_i eru miðjupunktar fyrir 6 þríhyrninga sem hafa \beta fyrir hornpunkt.
Þetta gefur fyrir \beta=8
Fyrir \alpha\neq \beta=8, fáum við
af því að hliðarvigrarnir \mathbf{l}_\alpha,\mathbf{l}_\beta eru hornréttir. Ennfremur höfum við
og það gefur
Athugum að við notum \beta=\sigma(j,p).
af því að hliðarvigurinn \mathbf{l}_\alpha er láréttur, og það eru tveir þríhyrningar sem hafa \alpha, \beta fyrir hornpunkta.
Ennfremur höfum við
og það gefur
af því að hliðarvigurinn \mathbf{l}_\alpha er lóðréttur, og það eru tveir þríhyrningar sem hafa \alpha, \beta fyrir hornpunkta.
Ennfremur höfum við
og það gefur
Skoðum vigurinn \mathbf b, þá er
Við þurfum að endurtaka aðferðina fyrir \beta=7,8,9.
Fyrir jaðarpunkta þurfum við að setja
þar sem \beta=\sigma(j,p).